Gospodarka obiegu zamkniętego - Synthos S.A.

Gospodarka obiegu zamkniętego

  • /A

W gospodarce o obiegu zamkniętym zużycie zasobów, emisje i odpady są minimalizowane poprzez przekształcenie liniowych łańcuchów dostaw – które nieuchronnie kończą się wyrzuceniem zużytych produktów – w obiegi zamknięte, co daje używanym produktom długie lub „drugie życie”. 

 

Cel ten można osiągnąć poprzez długotrwałe projektowanie, konserwację i naprawy, ponowne użycie, powtórne przetworzenie, modernizację i recykling. Gospodarka o obiegu zamkniętym dąży do przekształcenia całych sektorów przemysłu, czyniąc je jednocześnie bardziej przyjaznymi dla środowiska i konkurencyjnymi.
 

Firma Synthos przyjmuje gospodarkę o obiegu zamkniętym jako szansę i wniosła istotny wkład w postępujący obieg swoich materiałów. Synthos nieprzerwanie współpracuje ze wszystkimi zainteresowanymi stronami w celu zapewnienia jak najlepszych postępów w gospodarce o obiegu zamkniętym. 

Osiągniemy tę przemianę razem, uwzględniając funkcję i wpływ każdego produktu w całym jego cyklu życia – od surowca poprzez przetwarzanie, produkcję, dystrybucję, użytkowanie, naprawę i konserwację oraz utylizację lub recykling.

Produkty firmy Synthos mają niezbędne właściwości umożliwiające recykling i „zamknięcie obiegu”. W szczególności, produkty z ekspandowanego polistyrenu (EPS) i ekstrudowanego polistyrenu (XPS) są łatwo rozpoznawalne i łatwe do rozdzielenia.

Filozofia gospodarki o obiegu zamkniętym ma na celu transformację i modernizację przemysłu europejskiego w oparciu o liniowe modele biznesowe (wzór „wziąć – zrobić – zużyć – wyrzucić”) w kierunku modeli obiegu zamkniętego, w których wartość produktów, materiałów i zasobów utrzymuje się tak długo, jak to możliwe, a generowanie odpadów jest zminimalizowane. Nowa europejska gospodarka o obiegu zamkniętym dąży do tego, by stać się bardziej przyjazną dla środowiska i konkurencyjną – niełatwe zadanie dla wszystkich zainteresowanych stron.  

 

W grudniu 2015 roku Komisja Europejska przedstawiła Pakiet dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym zawierający ambitne wnioski ustawodawcze, które są obecnie przedmiotem dyskusji. Obejmują one ogólne ramy prawne dotyczące odpadów, opakowań i odpadów opakowaniowych, w szczególności między innymi długoterminowe cele w zakresie ograniczenia składowania i zwiększenia ponownego wykorzystania i recyklingu. Wnioski obejmują również tworzywa sztuczne, na przykład w kontekście oddzielnego zbierania odpadów z tworzyw sztucznych i wyznaczania celów w zakresie recyklingu dla odpadów komunalnych i opakowań z tworzyw sztucznych.  

 

Plan działania 2015 na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym ogłosił jednocześnie opracowanie nowej strategii mającej na celu sprostanie wyzwaniom stawianym przez tworzywa sztuczne w całym łańcuchu wartości. Nowa strategia dotycząca tworzyw sztucznych koncentruje się na całym cyklu życia tworzyw sztucznych, takim jak ponowne użycie, recykling, biodegradowalność i obecność substancji niebezpiecznych w niektórych tworzywach sztucznych i odpadach morskich. 

W styczniu 2017 roku Komisja Europejska opublikowała plan działania przedstawiający jej opinie i przygotowania do nowej Strategii w sprawie tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym. Nowa strategia jest oczekiwana w styczniu 2018 roku i mogą jej towarzyszyć różne dokumenty zawierające wytyczne, w tym wnioski legislacyjne i nielegislacyjne. 

Nowa strategia UE w sprawie tworzyw sztucznych dotyczyć będzie trzech głównych kwestii:

 
- wysokiej zależności od pierwotnego surowca kopalnego, 
- niskiego wskaźnika recyklingu i ponownego wykorzystania tworzyw sztucznych, oraz 
- znacznego wycieku tworzyw sztucznych do środowiska. 

 

Firma Synthos od samego początku wspiera cele przyszłej unijnej strategii w zakresie tworzyw sztucznych i aktywnie angażuje się we współpracę z twórcami polityki, aby tę debatę przeprowadzić w sposób ostrożny, wyważony i oparty na faktach.

Ważny jest nie tylko recykling niektórych materiałów, ale także wpływ na środowisko na wszystkich etapach cyklu życia produktu – od wydobycia surowca poprzez przetwarzanie materiałów, produkcję, dystrybucję, użytkowanie, naprawę i konserwację oraz utylizację lub recykling.

 

Produkty firmy Synthos mają niezbędne właściwości umożliwiające recykling i „zamknięcie obiegu”. W szczególności, produkty z ekspandowanego polistyrenu (EPS) i ekstrudowanego polistyrenu (XPS) są łatwo rozpoznawalne i łatwe do rozdzielenia. 

 

Firma Synthos wspiera rozwój innowacyjnych rozwiązań technicznych w celu zrównoważonego recyklingu polistyrenu, takich jak projekt PolyStyreneLoop.

Projekt PolyStyreneLoop

Firma Synthos uważa, że dobrowolne zaangażowanie przemysłu i współpraca wzdłuż łańcucha dostaw może napędzać rozwój gospodarki o obiegu zamkniętym. Firma Synthos i inni uczestnicy rynku połączyli siły, aby zbudować technicznie, ekonomicznie i środowiskowo zrównoważony system recyklingu zamkniętego dla pianek polistyrenowych. 

Projekt PolyStyreneLoop to innowacyjne rozwiązanie, w którym wykorzystuje się pianki polistyrenowe stosowane w budownictwie dzięki innowacyjnej technice rozpuszczania. Pozwala to na usunięcie starszych dodatków zawartych w niektórych piankach polistyrenowych, dostarczając wysokiej jakości polistyrenowe recyklaty.

Komisja Europejska wspiera ten projekt w ramach projektu LIFE i uważa go za „... istotny wkład w wysiłki UE na rzecz rozwoju zrównoważonej, niskoemisyjnej, zasobooszczędnej i konkurencyjnej gospodarki. Spełnia to wszystkie kryteria gospodarki o obiegu zamkniętym”. [1]  

To silne wsparcie pozwala przemysłowi EPS rozpocząć budowę fabryki demonstracyjnej na skalę komercyjną w Terneuzen w Holandii w 2018 roku.  


[1]https://polystyreneloop.org/content/9-press/modules/1-text-ooy9gs/20171110-polystyreneloop-7-nov-press-release.pdf


Gospodarka o obiegu zamkniętym – Inicjatywa UE istotna dla sektora chemicznego

Program Środowiska UE i Narodów Zjednoczonych (UNEP lub „Środowisko NZ”) postrzega strategię UE w zakresie tworzyw sztucznych jako jeden konkretny przykład roli gospodarki o obiegu zamkniętym w transformacji „W kierunku wolnej od zanieczyszczeń planety” oraz wkład w konkretne cele związane z celami zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych. Cele te obejmują promowanie racjonalnego zarządzania chemikaliami, zmniejszenie ilości odpadów i zanieczyszczenia środowiska.

Mówiąc szerzej, według UNEP gospodarka o obiegu zamkniętym przedstawia nowe i niespotykane wcześniej możliwości tworzenia bogactwa i dobrobytu. Uważa gospodarkę o obiegu zamkniętym za „niezbędny motor do realizacji ambitnego programu działań ONZ do roku 2030 i celów zrównoważonego rozwoju” ujętych w tym programie. UNEP zobowiązuje się współpracować ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, aby wesprzeć osiągnięcie 17 celów zrównoważonego rozwoju ONZ. Promuje zrównoważenie środowiskowe jako kluczowy czynnik umożliwiający wdrożenie celów zrównoważonego rozwoju. Ma na celu zapewnienie, że środowisko jest zintegrowane ze wszystkimi aspektami zrównoważonego rozwoju.

Gospodarka o obiegu zamkniętym jest szczególnie ważna dla trzech celów:

  • Cel 9: Przemysł, innowacje i infrastruktura – Budować odporną infrastrukturę, promować inkluzywną i zrównoważone uprzemysłowienie i wspierać innowacyjność;
  • Cel 12: Zrównoważona konsumpcja i produkcja;
  • Cel 17: Partnerstwo na rzecz celów – Wzmocnić środki wdrażania i rewitalizować globalne partnerstwo na rzecz zrównoważonego rozwoju.

W zależności od tego, którą konkretną kwestię rozwiązano w ramach ogólnej koncepcji gospodarki o obiegu zamkniętym, ma ona również znaczenie dla innych celów, takich jak Cel 14: Życie pod wodą – Chronić oceany, morza i zasoby morskie oraz wykorzystywać je w sposób zrównoważony, w kontekście odpadów morskich.


Gospodarka o obiegu zamkniętym – Główne filary koncepcyjne

Zrównoważony rozwój

Zrównoważony rozwój to kompleksowa koncepcja o wielu znaczeniach, która próbuje pogodzić trzy wymiary rozwoju: gospodarczy, środowiskowy i społeczny. Jest ona powiązana z gospodarką obiegu zamkniętego poprzez wymiar gospodarczy i środowiskowy, a także poprzez społeczną odpowiedzialność przedsiębiorstw, biznesową bramę do zrównoważonego rozwoju. 

 

Przemiana ekologiczna

Przemiana ekologiczna jest wieloaspektową koncepcją, która obejmuje teorię, dyskurs i wdrożenie.  Korzystają z niej rządy (np. we Francji) do opisania procesu wielostronnego mającego na celu skierowanie społeczeństwa na rozwój gospodarczy zgodny z ograniczeniami planetarnymi.

 

Ekonomia ekologiczna

Ekonomia ekologiczna to interdyscyplinarne ramy, które dążą do połączenia dwóch historycznie odrębnych dziedzin, ekonomii i ekologii. 

Zakłada ona, że:

1) istnieje nieodłączny związek między zdrowiem ekosystemu Ziemi a systemem ekonomicznym stworzonym przez człowieka.

2) gospodarka jest podsystemem ekologicznego systemu Ziemi.

3) poprzez zrozumienie, w jaki sposób następuje przepływ każdego systemu do i z drugiego systemu, każdy z nich może się rozwijać i prosperować.

Ekonomia ekologiczna różni się od ekonomii środowiskowej tym, że umieszcza makroekonomię w sferze ekosystemu Ziemi, podczas gdy ekonomia środowiskowa postrzega te dwie sfery jako odrębne elementy.

Gospodarka ekologiczna i technologia ekologiczna

Gospodarka ekologiczna to koncepcja, która proponuje rozwiązania ekonomiczne głównie w zakresie kwestii środowiskowych poprzez duże wnioski dotyczące działań politycznych z wieloma elementami. Gospodarka ekologiczna jest ściśle powiązana z technologią ekologiczną.  Ten ostatni termin jest używany do opisania zbioru nowoczesnych technologii i podejść, które maksymalizują korzyści dla człowieka, środowiska i gospodarki. W szczególności technologia ekologiczna wykorzystuje nowoczesne technologie w zakresie ochrony środowiska, biotechnologii i inżynierii w celu dostarczania produktów i usług w sposób, który w jak najmniejszym stopniu niszczy zasoby naturalne, a w niektórych przypadkach je regeneruje.

 

Typowe przykłady technologii ekologicznej obejmują recykling materiałów, wykorzystanie energii słonecznej, wiatrowej i innych odnawialnych źródeł energii do zasilania, biologiczne uzdatnianie wody, recykling szarej wody, biopaliwa i elektronikę oszczędzającą energię.

 

Gospodarka funkcjonalna  

Gospodarka funkcjonalna to zainicjowana przez szwajcarskiego architekta Waltera R. Stahela koncepcja, która optymalizuje wykorzystanie (lub funkcję) towarów i usług, a tym samym zarządzanie istniejącym bogactwem (dobrami, wiedzą i przyrodą). Celem ekonomicznym gospodarki funkcjonalnej jest stworzenie jak największej możliwej wartości użytkowej w najdłuższym możliwym czasie, przy jednoczesnym zużyciu jak najmniejszej ilości zasobów materialnych i energii. Gospodarka funkcjonalna jest zatem znacznie bardziej zrównoważona lub zdematerializowana niż obecna gospodarka, która koncentruje się na produkcji i związanych z nią przepływach materialnych, ponieważ jej główna zasada oznacza tworzenie bogactwa. 

 

Myślenie w kategoriach cyklu życia

Myślenie w kategoriach cyklu życia (ang. Life Cycle Thinking, LCT) jest ściśle związane z Oceną cyklu życia (ang. Life Cycle Assessment, LCA) i Zarządzaniem cyklem życia (ang. Life Cycle Management, LCM). Głównym celem tej koncepcji jest zmniejszenie wpływu na środowisko poprzez metodologię opartą na efektywności ekologicznej, która analizuje każdy etap cyklu życia produktu, procesu lub usługi w celu zaprojektowania lub przeprojektowania tych elementów z mniejszym wpływem. Istnieje jeszcze kilka norm w zakresie pomiaru i oceny tych wpływów, jednak analiza cyklu życia ma zazwyczaj szerszy zakres niż podobne oceny, takie jak ocena ryzyka środowiskowego i analiza przepływu substancji. Obejmuje to analizę i spis wszystkich części, materiałów i energii oraz ich wpływ na tworzenie produktu, jednak zazwyczaj nie uwzględnia skutków społecznych. ISO 14040 to jedna znormalizowana na skalę międzynarodową metodologia LCA. Koncepcja myślenia w kategoriach cyklu życia nie ma jednak formalnej definicji w prawie unijnym, a jej zastosowanie i znaczenie podlega w związku z tym dowolnej interpretacji.

 

Myślenie w kategoriach od kołyski do kołyski

Termin Myślenie w kategoriach od kołyski do kołyski (ang. Cradle-to-Cradle Thinking) został wymyślony przez Waltera R. Stahela w roku 1970, a następnie spopularyzowany i skomercjalizowany przez Williama McDonougha i Michaela Braungarta w ich książce z 2002 roku o tym samym tytule. Koncepcja ta jest prawdopodobnie głównym filarem koncepcyjnym gospodarki o obiegu zamkniętym. Ramy te mają na celu stworzenie technik produkcji, które są nie tylko wydajne, ale zasadniczo pozbawione odpadów. W produkcji od kołyski do kołyski wszystkie materialne nakłady i wyniki są postrzegane jako techniczne lub biologiczne składniki odżywcze. Techniczne składniki odżywcze można poddać recyklingowi lub ponownie wykorzystać bez utraty jakości i biologicznych składników odżywczych, które są kompostowane lub konsumowane. 

 

Wspólna wartość

Wspólna wartość to podejście do zarządzania opracowane przez ekspertów strategii, Michaela Portera i Marka Kramera, w celu pogodzenia kapitalizmu z potrzebami społecznymi. Koncepcja ta wzywa przemysł do tworzenia wartości poprzez identyfikację i zaspokajanie potrzeb społecznych w zakresie nowych produktów i rynków, na nowo zdefiniowane łańcuchy wartości i tworzenie klastrów rozwoju społeczności. 

 

Ekologia przemysłowa

Ojcem tej koncepcji jest Suren Erkman, a jej badania i zastosowanie koncentrują się na tworzeniu i utrzymywaniu zamkniętego obiegu ekosystemu przemysłowego. Ekologia przemysłowa ma na celu optymalizację zużycia energii i materiałów, ograniczenie zanieczyszczeń i odpadów poprzez ekonomicznie opłacalne przekształcanie przemysłowych produktów ubocznych lub odpadów w materiały wejściowe, przy czym ostatecznym celem jest umożliwienie systemów przemysłowych, które naśladują naturalne ekosystemy.

 

Symbioza przemysłowa, zrównoważona konsumpcja i dematerializacja są próbami dalszego rozwijania tej teorii. Dematerializacja oznacza użycie mniejszej ilości materiału, lub nie użycie go wcale, w celu zapewnienia użytkownikowi takiego samego poziomu funkcjonalności. Obejmuje to poprawę wykorzystania materiałów lub przejście z produktów do usług.  Jeśli chodzi o lepsze wykorzystanie materiałów, istnieją dwa główne rozwiązania zastosowania tej filozofii do odpadów: unikanie produktów lub kupowanie długotrwałych produktów.

 

W dziedzinie ekologii przemysłowej koncepcja lean manufacturing jest wykorzystywana jako narzędzie operacyjne, które ma na celu ciągłe i stopniowe eliminowanie odpadów poprzez ulepszone procesy produkcyjne. Lean manufacturing to ewolucja Systemu produkcji firmy Toyota (ang. Toyota Production System).

 

Rozszerzona odpowiedzialność producenta

Rozszerzona odpowiedzialność producenta (ang. Extended Producer Responsibility, EPR) stanowi realizację zasady „zanieczyszczający płaci” i ma na celu przeniesienie odpowiedzialności ekologicznej produktu w całym cykl życia z powrotem na producenta. Chociaż rozszerzona odpowiedzialność producenta może potencjalnie wpływać na zmiany w całym cyklu życia, w większości umożliwiła ona zarządzanie produktami pochodzącymi od konsumentów po zakończeniu okresu ich eksploatacji.

 

Ekoprojekt

Koncepcja ekoprojektu opiera się na włączaniu aspektów środowiskowych do rozwoju produktu. Ekoprojekt może być wykorzystywany jako narzędzie do implementacji wyników oceny cyklu życia. Może to być wytyczna, lista kontrolna lub narzędzie analityczne, które wspiera proces rozwoju produktu oparty na efektywności ekologicznej.

 

Z ekoprojektem powiązane jest projektowanie dla środowiska, proces stosowany w wielu branżach, aby pomóc organizacjom w poprawie wpływu na środowisko ich produktów i usług w całym procesie rozwoju. Każda branża podchodzi do tego procesu w inny sposób i istnieje kilka standardów. Ponadto dla małych producentów jest to często postrzegane jako czasochłonny i drogi koszt dodatkowy. Jest to wciąż nowy proces dla większości projektantów i inżynierów, który jednak powoli się rozwija.

 

Systemy produkt-usługa     

Systemy produkt-usługa (opisane przez Arnolda Tukkera) są postrzegane jako doskonały środek do wdrażania zrównoważonych rozwiązań. Składają się one z produktów materialnych i usług niematerialnych zaprojektowanych i połączonych w taki sposób, że wspólnie są w stanie spełnić określone potrzeby klientów w celu uzyskania wyników przyjaznych dla środowiska.

 

Konsumpcja współdzielona 

Konsumpcja współdzielona jest ogólnym terminem o szerokim zakresie znaczeń. Koncepcja ta koncentruje się na zmniejszeniu negatywnego wpływu na środowisko poprzez zmniejszenie ilości towarów, które należy wyprodukować, ograniczenie zanieczyszczeń w przemyśle (takich jak zmniejszenie śladu węglowego i ogólne zużycie zasobów). Próbuje ona zmienić nasze postrzeganie odpadów stwierdzając, że wiele z tego, co określamy jako odpady, wciąż ma wartość, która przy odpowiednim projektowaniu i dystrybucji może bezpiecznie służyć jako „składniki odżywcze” dla procesów następczych, otwierając nowe poziomy wartości w obliczu coraz bardziej malejącej ilości i coraz droższych zasobów. 

 

Konsumpcja współdzielona rozwija systemy obiegowe, tj. systemy produkt-usługa. Druga podobna teoria opracowana w podobnym zakresie nosi nazwę Waste‐2‐resources.                     


Cele zrównoważonego rozwoju

Zrównoważony rozwój to rozwój, który zaspokaja dzisiejsze potrzeby, bez uszczerbku dla zdolności przyszłych pokoleń do zaspokajania ich potrzeb. Jest to wizja, która wymaga integracji rozwoju gospodarczego, sprawiedliwości społecznej i ochrony środowiska. To rozwój stawia człowieka w centrum, co jest uczciwe, sprawiedliwe i integracyjne. Eliminacja ubóstwa, promowanie zrównoważonych wzorców konsumpcji i produkcji oraz ochrona i zarządzanie bazą zasobów naturalnych w zakresie rozwoju gospodarczego i społecznego to zasadnicze wymagania dla zrównoważonego rozwoju. Demokracja, dobre rządzenie i państwo prawa na wszystkich szczeblach tworzą sprzyjające warunki dla zrównoważonego rozwoju. Zrównoważone zarządzanie środowiskiem jest warunkiem wstępnym do rozwoju społeczno-gospodarczego i ograniczenia ubóstwa. Dlatego środowisko stanowi jeden z trzech powiązanych ze sobą filarów zrównoważonego rozwoju.

 

Przyjęty we wrześniu 2015 roku Program działań do roku 2030 przedstawia „uniwersalną, zintegrowaną i transformującą wizję lepszego świata” (Ban Ki Moon). Jest to „strategia rozwoju świata na następne 15 lat” (Achim Steiner). Program działań do roku 2030 obejmuje 17 celów zrównoważonego rozwoju i 169 powiązanych celów, które będą stanowić wytyczne dla decyzji i działań do roku 2030. 17 celów zrównoważonego rozwoju jest zintegrowanych i niepodzielnych, a także równoważy kwestie środowiskowe, społeczne i gospodarcze.

 

Koncepcja celów zrównoważonego rozwoju została uzgodniona na szczycie Rio+20 (Konferencja Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie zrównoważonego rozwoju) w 2012 roku w oparciu o wcześniejsze zobowiązania, takie jak milenijne cele rozwoju. 

Według UNEP, ponad połowa celów zrównoważonego rozwoju koncentruje się na ochronie środowiska lub rozwiązuje problemy związane ze zrównoważeniem, podczas gdy ponad 86 z 169 celów dotyczy bezpośrednio środowiska, w tym co najmniej jednego z 17 celów zrównoważonego rozwoju. Żaden pojedynczy cel nie może osiągnąć znacznego postępu bez zwrócenia szczególnej uwagi przy wdrażaniu wymiaru środowiskowego.

 

 

Niektóre z kamieni milowych w rozwijaniu celów zrównoważonego rozwoju od czasu utworzenia UNEP jako wiodącego organu odpowiedzialnego za ochronę środowiska, odpowiedzialnego za ustanowienie globalnego programu ochrony środowiska, przedstawiono poniżej.

 

2017

Zgromadzenie ONZ ds. Środowiska

Na Zgromadzeniu ONZ ds. Środowiska w grudniu 2017 roku, najwyższego organu decyzyjnego ds. ochrony środowiska na świecie, ministrowie środowiska wydali deklarację „W stronę pozbawionej zanieczyszczeń planety”. Deklaracja mówi, że kraje te będą honorować wysiłki zmierzające do zapobiegania, łagodzenia i zarządzania zanieczyszczeniem powietrza, ziemi i gleby, wód słodkich i oceanów, szczególnie w odniesieniu do odpadów z tworzyw sztucznych w oceanach.

 

Konferencja oceaniczna 

W czerwcu 2017 roku w Nowym Jorku odbyła się Konferencja Organizacji Narodów Zjednoczonych Wysokiego Szczebla w celu wspierania realizacji celu zrównoważonego rozwoju 14: Chronić oceany, morza i zasoby morskie oraz wykorzystywać je w sposób zrównoważony, w ramach Światowego Dnia Oceanu, w celu wsparcia wdrożenia celu zrównoważonego rozwoju 14. Konferencja miała na celu zmianę gry, która odwróciłaby spadek kondycji oceanów dla człowieka, planety i dobrobytu. 

Kampania CleanSeas

W lutym 2017 roku UNEP rozpoczęło bezprecedensową ogólnoświatową kampanię mającą na celu wyeliminowanie głównych źródeł odpadów morskich: mikrocząsteczek tworzyw sztucznych w kosmetykach oraz nadmiernego, marnotrawnego użycia jednorazowych tworzyw sztucznych do roku 2022.

2015

Przekształcanie naszego świata: Program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 

Podczas spotkania szefów państw i rządów w Nowym Jorku w dniach 25-27 września 2015 roku podjęto decyzję w sprawie nowych globalnych celów zrównoważonego rozwoju. Cele zrównoważonego rozwoju i zadania są zintegrowane i niepodzielne, mają charakter globalny i mają powszechne zastosowanie, biorąc pod uwagę różne realia krajowe, możliwości i poziomy rozwoju oraz respektując krajowe polityki i priorytety. Cele są zdefiniowane jako aspiracyjne i globalne, przy czym każdy rząd ustala własne cele krajowe kierując się ogólnoświatowym poziomem ambicji, ale biorąc pod uwagę uwarunkowania krajowe. Każdy rząd zdecyduje również, w jaki sposób te aspiracyjne i globalne cele powinny zostać włączone do krajowych procesów planowania, polityk i strategii. Ważne jest uznanie związku między zrównoważonym rozwojem a innymi odpowiednimi trwającymi procesami w dziedzinach gospodarczych, społecznych i środowiskowych. Zadaniem celu zrównoważonego rozwoju 8 jest w szczególności promowanie trwałego i integracyjnego wzrostu gospodarczego, pełnego i produktywnego zatrudnienia oraz godnej pracy dla wszystkich.

2013

Forum Polityczne Wysokiego Szczebla ds. Zrównoważonego Rozwoju

Wraz z przyjęciem dokumentu „Przyszłość, jakiej chcemy”, dokumentu końcowego konferencji Rio+20, która odbyła się w dniach 20-22 czerwca 2012 roku, państwa członkowskie ONZ postanowiły „utworzyć uniwersalne międzyrządowe forum polityczne wysokiego szczebla, wykorzystując mocne strony, doświadczenia, zasoby i integracyjne sposoby uczestnictwa Komisji na rzecz Zrównoważonego Rozwoju, a następnie zastąpienie Komisji. Forum polityczne wysokiego szczebla będzie monitorować wdrażanie zrównoważonego rozwoju [...]”. 

Forum Polityczne Wysokiego Szczebla ds. Zrównoważonego Rozwoju jest dziś główną platformą ONZ do spraw zrównoważonego rozwoju. Zapewnia przywództwo polityczne, wskazówki i zalecenia. Podejmuje działania następcze i weryfikuje wdrożenie zobowiązań w zakresie zrównoważonego rozwoju, a od 2016 roku, Programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030. 

2012

Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Zrównoważonego Rozwoju, RIO+20: Przyszłość, jakiej chcemy 

W dniach 20-22 czerwca 2012 roku w Rio de Janeiro w Brazylii odbyła się Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Zrównoważonego Rozwoju – Rio+20. Państwa członkowskie postanowiły rozpocząć proces opracowywania zestawu celów zrównoważonego rozwoju, które miały opierać się na milenijnych celach rozwoju i zbiegać się z programem działań w zakresie rozwoju na okres po roku 2015. 

2003

„Proces marrakeszański”

W ramach 10-letniego przeglądu Barbadoskiego Programu Działań (BPOA), Zgromadzenie Ogólne upoważniło organizację międzynarodowego spotkania na wysokim szczeblu na Mauritiusie.  Na spotkaniu w 2005 roku przygotowano strategię Mauritiusa na rzecz dalszej implementacji BPOA. Świadomy wyzwań, z jakimi nadal borykają się kraje SIDS w zakresie realizacji programu - chodzi w szczególności o ograniczone zasoby finansowe i redukcję oficjalnej pomocy rozwojowej - dokument wymieniał zestaw 19 obszarów priorytetowych. 

Oprócz 14 obszarów tematycznych BPOA, pozostałych 5 stanowiło gradację od krajów najsłabiej rozwiniętych pod względem handlu, zrównoważonej produkcji i konsumpcji (zgodnie z Johannesburskim planem wdrażania (JPOI)), zdrowia, zarządzania wiedzą i kultury.

2002

Światowy Szczyt w sprawie Zrównoważonego Rozwoju (WSSD) Rio+10: Johannesburski Plan Wdrożenia(JPOI)

Światowy Szczyt na rzecz Zrównoważonego Rozwoju, który odbył się w Johannesburgu w 2002 roku, zgromadził dziesiątki tysięcy uczestników, w tym szefów państw i rządów, delegatów krajowych i liderów organizacji pozarządowych, firm i innych głównych grup, aby skupić uwagę i bezpośrednie działanie w celu sprostania trudnym wyzwaniom, w tym poprawa jakości życia człowieka i ochrona zasobów naturalnych w świecie, w którym rośnie populacja, przy stale rosnącym zapotrzebowaniu na żywność, wodę, schronienie, urządzenia sanitarne, energię, usługi zdrowotne i bezpieczeństwo ekonomiczne.

1999

Barbadoski Program Działań (BPOA)+5 

Stan zaawansowania i inicjatywy dotyczące przyszłego wdrożenia programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju rozwijających się krajów wyspiarskich (SIDS) przyjęte przez 22. sesję specjalną Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych (UNGASS), która odbyła się we wrześniu 1999 roku, mającą na celu weryfikację i ocenę wdrożenia BPOA i w tym kontekście wyróżniono sześć obszarów wymagających pilnych działań.  Zidentyfikowane obszary to odpowiednio: zmiana klimatu, klęski żywiołowe i środowiskowe oraz zmienność klimatu, zasoby słodkiej wody, zasoby przybrzeżne i morskie, energia i turystyka. 

Sesja specjalna skupiała się również na strategiach, które należy przyjąć w odniesieniu do wdrażania BPOA, a w szczególności na mobilizacji i finansowaniu zasobów, strategiach zrównoważonego rozwoju, rozwoju zasobów, budowaniu potencjału, globalizacji i liberalizacji handlu, transferze technologii przyjaznej dla środowiska, wskaźniku podatności, zarządzaniu informacją poprzez wzmocnienie sieci krajów SIDS oraz międzynarodowej współpracy i partnerstwie. 

1997

UNGASS-19: Szczyt Ziemi+5

Na sesji specjalnej Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych (UNGASS-19) w czerwcu 1997 roku delegaci dokonali przeglądu postępów we wdrażaniu Agendy 21 i uzgodnili przyjęcie Programu na rzecz dalszego wdrożenia Agendy 21. Program ocenił postęp od Konferencji Narodów Zjednoczonych w 1992 roku w sprawie środowiska i rozwoju (UNCED), zbadał wdrożenie i określił program prac Komisji ds. Zrównoważonego Rozwoju na lata 1998-2002. W przypadku kolejnych czterech sesji Komisji ds. Zrównoważonego Rozwoju ubóstwo, konsumpcja i wzorce produkcji zostały określone jako dominujące kwestie dla każdego roku w programie prac. 

1993

Założenie Komisji ds. Zrównoważonego Rozwoju 

Uważana za forum wysokiego szczebla na rzecz zrównoważonego rozwoju w ramach Systemu ONZ, Zgromadzenie Ogólne zaprojektowało Komisję w celu monitorowania postępów we wdrażaniu Szczytu Ziemi Narodów Zjednoczonych i Johannesburskiego Planu Wdrożenia na szczeblu międzynarodowym, regionalnym i lokalnym.

1992

Konferencja Narodów Zjednoczonych na rzecz Środowiska i Rozwoju  (UNCED)

„Jako główny wynik Konferencji na rzecz Środowiska i Rozwoju, która odbyła się w Rio w 1992 roku, Agenda 21 wzywa do globalnego partnerstwa zdolnego rozwiązać problemy teraźniejszości i przygotować Międzynarodową Wspólnotę na wyzwania nadchodzącego wieku. 

Mając na uwadze utrwalenie nierówności pomiędzy narodami i wewnątrz nich, pogarszanie się biedy, głodu, złego stanu zdrowia i analfabetyzmu oraz ciągłe pogarszanie się stanu ekosystemów, od których zależy dobrobyt ludzkości, Agenda 21 identyfikuje integrację obaw dotyczących środowiska i rozwoju oraz zwrócenie większej uwagi na nie jako wiodących czynników dla zaspokojenia podstawowych potrzeb, poprawy warunków życia dla wszystkich, lepiej chronionych i zarządzanych ekosystemów”.

1983

Nasza wspólna przyszłość 

W grudniu 1983 roku Zgromadzenie Ogólne z zadowoleniem przyjęło powołanie specjalnej komisji, znanej później jako Światowa Komisja ds. Środowiska i Rozwoju (WCED), pracującej nad raportem dotyczącym środowiska i proponowanych strategii zrównoważonego rozwoju. 

1972

Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie środowiska człowieka (konferencja sztokholmska) 

Uważana za pierwszą dużą konferencję Organizacji Narodów Zjednoczonych poświęconą międzynarodowym sprawom ochrony środowiska, stanowiła ona punkt zwrotny w rozwoju międzynarodowej polityki ekologicznej. W wyniku konferencji powstał Program Środowiskowy Narodów Zjednoczonych.

 


© 2017 Synthos. All rights reserved.